De Amerikaanse Divisies op Omaha Beach
SHAEF
US First Army US 5th CORPS
2nd Rangers 5th Rangers
US 1st Infantry Division
"BIG RED ONE"
16 th Infantry Regiment 18th Infantry Regiment 116th Infantry Regiment
US 29th Infantry Division
"The Blue and Grey"
115th Infantry Brigade 26th Infantry Regiment
Operatie OVERLORD :
De amfibie invasie van Normandie was een uitzonderlijke onderneming ,een feitelijke militaire primeur,nog nooit in de militaire geschiedenis van de 20ste eeuw had men zulks een onderneming uitgedokterd, nog nooit had men zoveel materiaal,manschappen en inlichtingen verzameld om een vijand te overmeesteren.Engeland was een versterkte burcht geworden.Overlord was het resultaat van jaren geduld,een geduld dat reeds voor de Engelsen ,sinds de evacuatie in 1940 van Duinkerke,zwaar op de proef was gesteld .Sinds die gebeurtenis had Winston Churchill plannen om Europa te bevrijden van de Duitse bezetter, hij richtte hiertoe de staf voor Verenigde Operaties op.Deze staf zou alles te werk stellen om een degelijk invasieplan op punt te stellen.De aanval op Dieppe maakte net als zovele andere kleinere operaties deel uit van deze voorbereidingen en aanvalsplanning voor wat later D-Day zou worden.
Foto:Churchill en Eisenhower
De vraag was enkel :waar ? De grootste logica ,degene die de Duitse bevelhebbers ook handhaafden,zou de invasie doen plaats vinden in het nauw van de Pas de Calais, zo logisch echter dat de geällieerden de Duitsers ermee zouden misleiden.Dit was de opzet van de grootste spionage leugens uit de tweede wereldoorlog geschiedenis.Operation FORTITUDE :dit was één van de briljantste en gevaarlijkste plannen die zou bijdragen tot het welslagen van OVERLORD.De opzet was de Duitse bezetter ,door -valse gemengd met authentieke- berichten toe te zenden,en hem zo te doen geloven dat Normandië een afleidingsmaneuver was en de hoofdaanval op het nauw van de Pas de Calais was gericht.Om deze berichten geloofwaardig te maken werd in het Zuid-Oosten van Engeland,nabij Dover, een gigantisch spookleger opgericht onder het bevel van Patton,zijn aanwezigheid werd door de geällieerde propaganda op een zodanige wijze verspreid dat de Duitse bevelhebbers overtuigd waren dat de aanval in het nauw van de Pas de Calais zou plaats vinden,als toemaatje werd het spookleger samengesteld uit rubberen,houten en plastik schaalmodellen goed zichtbaar opgesteld zodat Duitse verkennings piloten haar zonder probleem in beeld konden brengen.Al deze truukjes zorgden ervoor dat een week na de Invasie van Normandië de Duitse bezetters in het zwaar versterkte Calais nog altijd op de hoofd aanval zaten te wachten.Operation Overlord werd tot in de puntjes voorbereid, regelmatige verkenningsvluchten over de Franse kuststreek waaronder het hoofddoel Normandie moesten een globaal beeld geven over de verdedigingslinies van de Duitsers.Elke informatie die het Franse verzet doorstuurde werd nagegaan op betrouwbaarheid en in kaart gebracht.Er werden ook verscheidene kleinere verkennings landingen uitgevoerd ,om onder andere zandstalen e.d. naar Engeland over te brengen.Voor operatie OVERLORD werden in Engeland 2.876.439 manschappen verzameld.Het plan van Montgomery voor OVERLORD was,om in de eerste drie weken van het offensief de Oostelijke flank langs de Orne waaronder Caen en Falaise met de hulp van de Britse-Canadese-Poolse-en Franse troepen veilig te stellen.Lt-Generaal Omar Bradley zou intussen,met de Amerikaanse strijdkrachten het Contentin Schiereiland in nemen,waardoor de haven van Cherbourg zou vrij komen en dienst zou kunnen doen als voorraadshaven.Dan pas zou men naar het Zuiden van de Loire doorstoten.Eens da dat zou verwezenlijkt zijn zouden alle strijdkrachten verenigd naar Parijs en de Seine doorstoten.Het plan zou echter niet zo eenvoudig verlopen,Omaha Beach is slechts één van de vele tegenslagen van een plan dat ondanks al zijn onzekerheden, door de wil van zij die er aan deelnamen zou tot de bevrijding van Europa leiden.
Inleiding : de nacht van 05.06.1944 op 06.06.1944
Omaha beach Juni 1944 het strand is bezaaid met allerhande obstakels Tjechische Egels,Belgische poorten,betonnen tetraëders en verscheidene modellen van gemijnde houten palen.Het is 5 Juni 1944,vliegtuigen vliegen op en af, doelwitten in de omgeving van Calais en Cherbourg worden gebombardeerd,tussen deze bombardements vluchten bevinden zich Britse Halifax bommenwerpers die echter geen bommen maar nep parachutisten (Rupperts) boven de verdedigingslinies te Calais afgooien,de Duitsers weten niet dat Operatie Overlord gestart is.In de Omaha beach sector is alles dodelijk kalm de Duitse soldaten die de horizon afspeuren op bewegingen zijn niet op de hoogte van wat er gebeurt te Calais en hebben geen enkel benul van wat er op hen afstevent,zelfs Majoor Pluskat die naar WN 60 is afgezakt op eigen initiatief weet niet wat er gebeurt en tuurt zorgeloos naar de horizon.De Duitse verdedigers op Omaha Beach weten zelfs niets van de parachute-en zweefvliegtuig aanvallen op Pegasus Bridge,Ste-mère-Eglise,Ste-marie-du-Mont en de batterij van Mervile-Franceville.Het verzet had alle communicatie netten uitgeschakeld.
Dinsdag 06.06.1944 00:05 uur
Sinds middernacht worden de Duitse verdedigingsstellingen te Omaha Beach gebombardeerd,de loopgraven worden geraakt,prikkeldraad en betonnen beschutings blokken vliegen in het rond,maar de betonnen bunkers blijven ongedeerd.
Een bommenwerpersvloot bestaande uit 117 bommenwerpers met als doel Omaha beach en het vernietigen van de weerstandsnesten,komt op haar doel ingevlogen,hun doelwit is echter door een laag wolkendek afgedekt en dus onzichtbaar geworden,de vluchtleider besluit om onverichterzake naar Engeland terug te keren, een ongekende meevaller voor de Duitse verdedigers op Omaha beach en een enorme tegenslag voor de aanvallers die op het gebied afstevenen.
Omstreeks 03:00 uur zien de infanteristen van WN 62 tussen de bizarre mist schimmen op zee opduiken die ze niet echt kunnen thuis brengen,ze denken dat het hun eigen Duitse vloot gestationneerd te Port-en-Bessin is er wordt dus geen alarm geslagen.Op 10 nautische mijlen bereiden de boys zich voor op de invasie van Normandië.
05:02 uur :
Aan de horizon beginnen de schaduwen op zee groter te worden,stilaan maar zeker krijgen ze een vaste vorm,het zijn Amerikaanse destroyers,kruisers en nog allerhande andere schepen,ze zijn met duizenden.Als bij toeval is de mist opgetrokken,de Duitsers van WN 62 hebben het begrepen...dit wordt DE LANGSTE DAG. De eerste LCT's komen reeds op het strand af,het zijn deze met de tanks aan boord en andere zware materialen.
05:35 uur :
Voor Colleville-Sur-Mer ,gaat de laadklep van een LCT open,32 Duplex Drive tanks van het 741ste batallion rijden het ruwe onvriendelijke water in.Tank 1,2,3,4 worden overstroomd de hel breekt los voor de tankcrews,slechts enkele seconden scheiden hen van de dood,ze zinken als bakstenen.Er geschiedt een drama,de tanks waren veel te ver van het strand gelost,de LCT bevond zich op 5,5 km van het strand ipv op 1km zoals de Britse specialisten bepaald hadden.Van de 32 D.D.-tanks zouden er 27 zinken,2 zouden Omaha bereiken en 3 zouden op de LCT geblokkeerd blijven.Tegenover Vierville-Sur-Mer besluit de kapitein van een LCT met 32 D.D.-tanks van hetzelfde batallion aan boord ,dat de afstand waarop hij zich bevind te gevaarlijk is voor het lossen van de tanks en besluit ze tot op het strand te brengen.Op een LST wordt het bevel gegeven de DUKW's te lossen,op deze amfibie vrachtwagens zijn op elk exemplaar 12 zware kanonnen van het 111 Artillerie batallion vastgeankerd ,een te zware lading voor de DUKW's zoals uit het quasi onmiddelijk zinken van de eerste zou blijken.Ondanks dit feit zou de LST doorgaan met het lossen van DUKW's,ook hier wordt het een drama na amper 10 minuten telt men slechts 6 kanonnen meer en de kust ligt nog op 3 km.Op 1500 meter van het strand zinken nog meer Duplex Drive tanks met hebben en houden.De wilde zee speelt de Amerikanen heel wat parten,de landingssloepen worden soms als papieren bootjes omhoog gegooid ,vele landingssloepen zouden met man en muis vergaan.
05:45 uur :
De marine opent het vuur op de Duitse stellingen van Omaha Beach,het geschut is zo zwaar dat de troepen die in hun landingsboten naar Omaha trekken de indruk krijgen dat de marine met Jeeps op de vijand schiet.De Duitse verdedigers kunnen niets anders doen dan afwachten en hopen ,terwijl het strand en hun stellingen minutieus meter per meter beschoten worden.Wanneer de beschietingen van het strand ophouden heerst er plots een doodse stilte,de landingssloepen zijn op een tiental meter van het strand,de Duitsers bereiden zich voor op de landing van de Amerikaanse troepen die zich in de sloepen bevinden.
05:50 uur :
De grenadiers van Lt Colonel Sepp Meyer,die zich zonder mars bevel op eigen iniatief op weg naar het front begeven, komen in het Cérisy bos aan,ze bevinden zich op 15 km van hun objectief het Zuiden van Carentan.Te Omaha worden twee van de zeven LCA's die het 116de Infanterie Regiment naar het strand overbrengen gekelderd , twintig infanteristen sterven hierbij de verdrinkingsdood.De overlevenden hebben meer geluk, zij worden terug naar Engeland overgebracht.De landing is pas enkele minuten oud,de mannen weten reeds dat ze de hel zijn binnengestapt ...De Langste dag wordt stilaan een feit.Meer en meer landingssloepen naderen het strand,over veertig sloepen van de eerste aanvalsgolf zijn honderdtachtig manschappen verdeeld.Door de onderstroming worden sloepen uit hun koers gebracht en raken eenheden gemengd,Voor het 116de wordt dit een ware ramp, van de zes eenheden die in sector DOG Red (Vierville-Sur-Mer) moesten landen,bereikt slechts één haar voorziene sector.De grootste concentratie aan infanteristen bevindt zich voor WN62 te Colleville-Sur-Mer.De soldaten waden door het water eens het water op kniehoogte is openen de Duitse verdedigers het vuur in slechts enkele seconden worden honderden levens door mitrailleur kogels weggemaaid.Het zeewater kleurt bloedrood de eerste aanvalsgolf wordt vernietigd alvoor ze het strand bereikt.
Gesneuvelde GI's en hun stukgeschoten landingsboot
06:32 uur :
Op het strandgedeelte voor Colleville-Sur-Mer probeert LCT nr 600 drie tanks van het 741ste tankbatallion aan land te brengen,dit lukt niet zonder enige moeite,wanneer de eerste tank haar neus toont wordt ze door de Duitse mitrailleurs onder vuur genomen,er wordt geen schade opgemeten.Van de 29 tanks van dezelfde eenheid, die in zee werden gelost zouden slechts twee tanks daadwerkelijk Omaha bereiken en contact hebben met het zand.Vanuit WN74 hebben de Duitse kanoniers een voordeels positie,hun kanonnen nemen het ganse strand onder hun spervuur en de geällieerden zullen het ondervinden.Ze nemen de LCT's met de tanks van het 743ste tankbatallion heel dankbaar onder vuur ,één er van krijgt een voltreffer en zinkt met vier tanks aan boord , de mannen aan boord van de tanks gevangen van het staal gaan mee ten onder.De zeven anderen slagen erin hun 28 tanks tot aan het strand te brengen, maar daar worden de tanks het slachtoffer van dezelfde kanonnen,de tanks zijn als slapende eenden voor jagers,hun flanken,de meest kwestbare gedeelten van de tanks zijn een open doel , vier tanks worden vernietigd, de tanks schieten terug , maar zonder echt hun doel te zien.Het vergaat de infanteristen niet beter,de landingsboten,worden nu onmiddelijk bij het openen van hun laadkleppen onder vuur genomen,vele GI's zullen zelfs de tijd niet hebben om hun ogen op het strand te richten,ze sneuvelen onmiddelijk bij de opening van de laadkleppen,voor de anderen een verschrikking en ook een ramp.De meesten springen langs stuurboord of bakboord uit de landingsboten,maar velen weten niet dat het onder hen veel dieper is dan voor hen,het strand was namelijk defensief afgegraven, velen zullen hopeloos verdrinken.Zij die het halen zijn verzwaard door het water, kunnen met moeite nog voortbewegen,ze worden neergemaaid door de Duitse mitrailleurs,de overlevenden beschermen zich achter de strandobstakels,er zijn nog steeds geen GI's op het strand,de mannen wachten op bevelen of zijn van de angst bevroren,hun bevelhebbers zij zwaargewond of dood.Omaha veranderd in BLOODY OMAHA.LCM's openen hun laadkleppen,de mannen van the Special Engineers task force,komen te voorschijn , ook voor hen breekt de hel los , de verschanste Duitse mitrailleursnesten maken er een schiet festijn van.De Engineers trekken dingies met explosieven door het water en kunnen niet terug vuren,ze zijn gemakkelijke prooien,worden ze niet neergemaaid ,vliegen hun dingies met hen de lucht in of worden ze met een goed geplaatst schot op de explosieven in hun jas zakken opgeblazen en herleidt tot een menselijke vleesbrij.
Ondanks de zware verliezen zullen de engineers tamelijk snel, één doorgang vrijmaken tussen de gemijnde obstakels.Enkele meters achter hen komen nog GI's van de eerste aanvalsgolf aan, hun LCVP's en LCA's schuren over het zand van de zandbanken en stoppen op 10 meter van de strandrand,de kleppen gaan open ,de soldaten stormen ten aanval ,de eersten worden letterlijk in twee geschoten,braaksel en bloed mengen zich,de situatie is ronduit hectisch, tussen het lawaai van de wapens hoort men soldaten om hulp roepen of kermen van de pijn,uiteen gerukte lichamen drijven af op het water de zee kleurt bloedrood , Omaha wordt een drama,noch de soldaten ,noch hun officieren, zien waar ze zich bevinden, ze zien geen steek voor hun ogen,ze weten niet vanwaar de dood komt, het droog zand is vijf meter hoger op maar reeds nu zijn de verplegers overstelpt met werk ,de aanval is amper een half uur oud , reeds 95% van de eerste aanvalsgolf is dood of gewond.
De lijdensweg van A company 116th Infantry regiment :
De mannen van A company van het 116de infanterie regiment bevinden zich voor het strand van Vierville-Sur-Mer,hun doel de route die naar het dorp leidt.Het strand is er ongeschonden,geen bomkraters,geen muur,geen keien...niets om zich te beschermen.De laadklep van hun landingsboot gaat naar beneden,de mannen waden door het water dat zich op borsthoogte bevind,met hun geweren boven hun hoofd,een waar spervuur breekt op hen los,de slachtpartij is onmiddelijk ,tientallen soldaten zakken in elkaar,hun bevelhebber Lt Tidrick wordt aan de keel geraakt ondanks het feit dat zijn bloed langs de wonde uit spuit heeft hij de kracht om de mannen bevelen toe te schreeuwen alvorens letterlijk in twee geschoten te worden.Bij het verlaten van hun landingsboten hebben de meeste soldaten de condooms die de lopen van hun geweren beschermden weg getrokken,met als resultaat dat mede door de waanzinnige storm die bij het aan land komen op hen los barstte, de meeste geweren onbruikbaar werden door het water en zand dat er in terecht kwam.De soldaten zagen zich dus verplicht hun wapen te demonteren en schoon te maken,met tot gevolg dat velen de dood vonden zonder een kogel af te vuren of met een gedemonteerd wapen in de hand.Op LCA 1015 wordt officier Taylor Fellers samen met dertig van zijn mannen gedood, de overlevenden die geen bevelhebber meer hebben raken in paniek en weten niet meer waar naar toe ,ze worden,compleet aan zichzelf overgeleverd, schietschijven voor de Duitsers.De lichtgewonden zijn in shock of van angst overweldigd en kunnen niet meer reageren,de vloed die stevig op komt zal het aantal slachtoffers door verdrinkingsdood onder hen verhogen,de landing is slechts enkele minuten oud en A Company van het 116de is quasi uitgeroeid. De mannen van Captain Madill van de Easy company van het 116de infanterie regiment verging het niet beter op Omaha,bij het verlaten van hun landingsboten worden tientallen onder hen onmiddellijk neergemaaid,hun enig heil tot bescherming op dit gedeelte van Omaha Beach, was een klein keienbed,dat was ontstaan door de getijden.Tussen deze mogelijke beschutting en de soldaten zat een afstand van 400 meter.Een verschrikkelijke afstand om te overbruggen wanneer je zwaar beladen bent,moe en doorweekt van de zee overtocht en onder vuur ligt van aan de zeerand tot enkele meters van dat keienbed.De genen die het verlaten van hun landingsboot overleefd hadden proberen dit keienbed te bereiken en beginnen te lopen.Beeld je in :je begint te lopen de eerste honderd meter zijn afgelegd,geen tijd om te kijken,lopen,lopen,plots hoor je de ademhaling van je strijdmakker niet meer,,je wilt er levend uit komen,,je werpt wat te zwaar is van je af,zodanig dat je enkel nog je wapen hebt,de wedloop tegen de tijd gaat verder elke meter is op leven of dood,je kameraden vallen als vliegen om je heen,de Duitse mitrailleurs ratelen maar door,,je geraakt aan het keien bed...een verschrikking aan het keienbed zitten maar zestig strijdmakkers meer ,op het strand ligt meer dan de helft van je compagnie dood of zwaar gewond,dit is wat Captain Madill van E/116 zag toen hij aan het beschermende keien bed toe kwam.De hel was pas losgebroken,wie aan het keienbed zijn hoofd omhoog stak zou het geen tweede maal meer doen.Captain Madill die al meerdere malen geraakt is kijkt rond en rond en plots dringt het besef door , de munitie ,we hebben de munitie laten liggen,Madill loopt terug om de kist met munitie te gaan halen terwijl aan zijn voeten zand geysers veroorzaakt door het geschut opspringen, zijn mannen kijken verstomd toe hoe hij t met de munitie probeert terug tot aan het keienbed te geraken,plots snijdt een Duitse kogel hem in twee ,maar met zijn laatste krachten brengt hij de munitie binnen,Captain Madill zal binnen enkele seconden sterven op Bloody Omaha.
Foto: De hel van OMAHA BEACH
The Big Red One of de Metro Soldaten :
Te Colleville-Sur-Mer,is the Big Red One of de eerste Amerikaanse Infanterie Divisie aan het landen,dit is de meest ervaren groep op gebied van amfibie landingen, zij hadden reeds gelijkende operaties uitgevoerd in Afrika, Italië, D-Day was hun derde landings operatie,dit waren ervaren rotten,de fiere leden van een eenheid die reeds haar strepen verdiend had in de eerste Wereldoorlog.De mannen van het 16de Infanterie Regiment,onderdeel van de eerste divisie ,zijn bijna allemaal afkomstig van New York vandaar hun bijnaam de Metro soldaten ,doelend op THE METROPOLITAN naam dat men in Amerika aan The BIG APPLE New York ook geeft.Ook voor deze ervaren mannen speelt het lot in hun nadeel,ook hun LCT's drijven af en ook zij komen niet op de voorziene plaats aan ,door deze samenloop van omstandigheden komen zij uit op het zwaarst verdedigde gedeelten van FOX Green en Red , WN 60 ,61 en 62,ook voor hen breekt de hel los ,op één landingsboot met 32 mannen aan boord telt men slechts 6 à 7 mannen die hun vrienden die tegen het natuurlijke keien bed schuilen bereiken,al de rest is zwaar gewond of gedood door het zware vuur gordijn waarmee de Duitsers hen onthaalden.Tegelijkertijd hadden de landingsboot piloten het heel moeilijk met de hevige dijning van de zee en het ontwijken van de strandobstakels,de reeds verkrampte soldaten,moesten uit de landingsboten springen in hoog water ,als schietschijven bewogen ze verder een gewisse dood tegemoet ook hier zou 90% van de eerste aanvalsgolf buiten strijd gesteld worden,gedood of gewond,een voorbeeld: van de companie van Sergeant Widener 32 man sterk zullen met de Sergeant inbegrepen slechts 3 overlevenden geteld worden.De strijd is zo hevig dat de mannen schuilen tegen de rotswand van La revolution waar zich WN 60 bevindt, granaten slagen op hen in van uit Vierville-Sur-Mer, de anderen schuilen tegen het keien bed tegenover WN's 61 en 62, het strand ligt vol doden de mannen zijn geblokkeerd.Het zou de tweede aanvalsgolf niet beter vergaan.Ondanks de hevige verliezen zullen zij allen doorzetten.
Foto: de hoge verliezen op Omaha.
Wachten op de Tweede aanvalsgolf :
Zoals we reeds vermeldden,was the Big red One net zoals alle andere eenheden van de eerste aanvalsgolf aan het strand van Omaha Beach vastgenageld geraakt, nog geen uur na het starten van de landing op Omaha Beach was van op de observatie posten van de kruisers van de vloot geen enkel beweging meer te zien op het strand.De tweede aanvalsgolf naderde met rasse schreden het met lijken en menselijke resten bezaaide Normandische strand .De overlevenden van de eerste aanvalsgolf beleven intussen een hels inferno op Omaha,ze klampen zich vast aan het minste zandkorreltje om het onvermijdbare,een glorieloze dood ,te vermijden.De Duitsers weten dat ze momenteel nog altijd de bovenhand hebben en dat Fort Europa nog niet gebogen of gebarsten heeft , zij willen de Amerikanen allemaal weg en beginnen met hun mortieren en kanonnen op de keienbedden te schieten,de keien die een enige bescherming vormden voor de GI's worden nu vijandelijke dodelijke projectielen.De verplegers die zich over de 6 km strand verspreid vinden ,kunnen niet langer meer naar behoeven tussen komen ,hun rode kruizen op hun helmen vormen eerder doelwitten,de conventies van genève zijn ver weg het rode kruis beschermt hen niet op Omaha beach.De verplegers bevinden zich op het open strand en vallen als vliegen,de gewonden die zij verzorgen kunnen ze niet beschutten en de arme stakkers worden steeds maar opnieuw beschotenen verwond,van evacuatie is geen sprake het is wachten op de tweede aanvalsgolf en bidden.The Big Red one lijdt,de mannen schieten als het ware in het lege naar de nevelige heuvels,een jonge infanterist valt plots achterover een kogel is zopas door zijn helm gegaan,hij maakte deel uit van de eenheid van Sergeant Pinder,de sergeant die zijn eenheid sterk uitgedund weet,wil niet van opgeven of terugtrekken horen,hij is nochtans al zwaar gewond en verliest veel bloed,toch vindt hij de kracht om tot drie maal toe heen en terug te lopen achter radio materiaal dat aan de waterrand ligt,zijn strijdmakkers roepen opdat hij zich in dekking zou brengen Pinder weigert elke verzorging, de radio's zijn brood nodig om contact met de rest van de eenheid te houden,plots worden zij benen onder hem weggemaaid, ze lijken wel gehakt,Pinder ligt als schietschijf op het open strand toch schreeuwt hij nog zijn orders naar zijn mannen opdat de radio's in werking zouden gesteld worden,een laatste Duits mitrailleursalvo zou hem definitief van het leven beroven.In de sector van de 29ste infanteriedivisie probeert het 743ste tankbatallion,16 tanks in het gevecht te brengen,van de 44 tanks op het zand zijn reed 10 totaal buiten strijd en zijn er 5 geimmoboliseerd door pannes.De bemanningen blijven ondanks alles de heuvels beschieten,maar niet voor lang meer de vloed begint op te komen en willen zij niet in hun Shermans verdrinken moeten zij ze evacueren.
Foto: Wachten op inscheping.
De Tweede aanvalsgolf :
De tweede aanvalsgolf begint het strand te bereiken,ergens tussen vierville en Saint-Laurent ontsnappen 4 secties door het toeval aan het lot dat hun kameraden overkwam,onzichtbaar geworden door de zware rook die over het strand hangt,de GI's lopen over het strand tot tegen de muur die de weg tussen bij gemeenten afschermt daar beschutten ze zich,de officieren overleggen maar weten niet wat te doen ,ze zijn in de verkeerde sector geland,rechts van hen is het strand hopeloos leeg,links van hen aan Les Moulins gaat de slachting verder,men blijft wachten.De Rangers van de tweede divisie komen er aan,zij ondergaan het zelfde lot als hun voorgangers,een LCT wordt gewoon in volle zee opgeblazen en vergaat met man en muis,een andere laat zijn klep zakken,15 Rangers worden onmiddellijk in twee gereten door een Duits machinegeweer,hun motivatie en training brengt hen echter verder dan de stakkers van A/116,ze geraken tot aan de voet van de rotskam,ze zijn slechts met 35,de ladders worden gehesen,de Rangers vallen WN73 aan en de Pointe de la Percée.De Tweede aanvalsgolf begint op het strand te landen,enkele landingsboten ondergaan hetzelfde lot als hun voorgangers en zinken met man en muis,andere kapseisen en zinken,het wordt nog moeilijker voor de landingsbootpiloten van de tweede golf dan voor die van de eerste golf,de vloed heeft sterk opgezet de strandobstakels zijn onzichtbaar geworden,LCVP's en LCA's lopen vast op deze obstakels en blijven onherroepelijk vast steken.het nachtmerrie van de eerste golf herhaalt zich,het strand had obstakel vrij moeten zijn,maar door de chaos van het begin van de landing is niets of bijna niets verwijderd van de obstakels.
Schilderij: De Hel op Omaha Beach.
De 272 special engineers hadden in de chaos van Omaha hun taak niet kunnen volbrengen,hun taak was bressen in de Atlantische muur en zijn obstakels maken, de mijn vrije toegangen aan duiden,de overblijvende Duitse wapens onklaar maken, dit was echter onmogelijk geweest,een feit dat ook alle plannen die in Engeland netjes waren uitgetekend in de war bracht.Dit bracht ook heel wat verwarring te weeg bij de landingsboot piloten,velen weigeren dicht bij het strand te naderen en sturen de soldaten een gewisse verdrinkingsdood tegemoet.Te Vierville lijdt dit zelfs tot een incident tussen de piloot van een LCA en een officier van B/116,omdat de piloot weigerde het strand te benaderen trok de officier zijn revolver zette deze tegen het hoofd van de piloot om hem te dwingen korter bij het strand te landen,de officier Kapitein Zappacosta, zou D-Day echter niet overleven, de LCA zou tot op 50 meter van het strand naderen om zijn soldaten te lossen en de kapitein zou zwaar gewond door het mitrailleur geschut in zee neervallen en verdrinken.Van de LCA van Zappacosta zou slechts één soldaat de landing overleven.Een andere LCA van dezelfde eenheid zou het strand nooit bereiken,getroffen door een zware obus zou het schip de lucht in vliegen,de verhakkelde lichamen van de 30 infanteristen en de matroos piloot zouden over het ganse strand verspreid terug gevonden worden.De overige vier LCA's zouden zich verspreiden,één ervan zou net onder WN73 landen en de groep Rangers die er vechten versterken.De vierde LCA zou zijn poort openen tegenover WN71 waar zeer diep water is ,niet enkel worden de soldaten neergemaaid door de mitrailleurs van WN 71, maar ook hier zullen verscheidenen verdrinken onder het gewicht van hun materiaal,van deze LCA zouden slechts zeven soldaten de landing overleven.Van de 13 DUKW's met kanonnen zouden 9 zinken en op de bodem van het kanaal terecht komen.De landingsboten van D/116 worden het slachtoffer van de harde zee,meerderen zinken,vele anderen kunnen zelfs niet op het strand aanmeren,de rest komt op een hoopje op het strand aan.De tweede aanvalsgolf van de genie vergaat het niet beter dan hun collegae van de eerste aanvalsgolf,ten eerste treffen ze een strand aan waar chaos overheerst,ten tweede worden ook zij het slachtoffer van het geschut der kanonnen van Vierville,één der LCI's het nummer 91 wordt met een voltreffer geraakt op de laaddeur,de mannen vooraan zijn op slag gedood,de LCI probeert achteruit te varen maar treft een mijn ,het schip vat onmiddellijk vuur GI's branden levend op, de anderen proberen hun hachje te redden,maar de reservoirs van de vlammenwerpers aan boord ontploffen,al wat overblijft is een verschrikkelijk schouwspel van verkoolde en uit elkaar gerukte lichamen ,de overlevenden worden terug naar Engeland gebracht, het genie regiment van de 29ste infanterie divisie verliest drie kwart van haar materiaal en manschappen tussen Vierville-Sur-Mer en Saint-Laurent-Sur -Mer.
07:35 uur :
De landing is volaan bezig op Omaha Beach,slechts één positieve noot wordt vastgesteld,een 200-tal manschappen zijn doorgestoten in de richting van WN's 60 en 62 ten Noord-Oosten van Colleville-Sur-Mer.Te Vierville-Sur-Mer worden de manschappen verpletterd en vernietigd het schouwspel is er afgrijselijk.De vloed begint sterk op te komen,dit gaat de landing van de volgende aanvalsgolf ernstig bemoeilijken,de obstakels die Rommel op het strand heeft laten aanbrengen zullen nu helemaal bedekt worden door de zee,met tot gevolg dat zij door hun onzichtbaarheid, de landingsboten zullen beschadigen en zelfs open rijten,de engineers die het strand levend bereikt hebben,moeten bressen maken in deze obstakel rijen voor de landingsboten,kost wat kost.Zij beginnen het materiaal dat op het strand verspreid ligt in te zamelen om dit mogelijk te maken,maar de engineers zijn niet enkel daar om deze opdracht verrichten, zij zijn er ook om de prikkeldraden te verwijderen en de mijnvelden op te ruimen, vele engineers zullen zich tijdens deze inzamelingen nooit meer recht zetten, gevallen onder het meedogenloos vuur van de Duitse mitrailleurs.Onder het zware vuur van de kanonnen van Vierville-Sur-Mer slagen twee van hun bulldozers erin het strand op en neer te rijden en de wrakken van het strand te verwijderen.Een LCVP brengt de 450 Rangers van Kolonel Schneider op Omaha Beach, zij begeven zich naar de kustweg gelegen op de dijk, de oversteek van Omaha Beach heeft de groep slechts 6 mannen gekost.Van de laatste LCA van B/116,die te Colleville-Sur-Mer aankomt, hebben de soldaten zich zonder al te veel schade kunnen beschutten op het gedeelte van het strand gelegen aan le hamel aux prêtres.Vier LCA's die door de stevige onderstroming afgedreven waren naar Port-en-Bessin,bereiken Omaha beach, aan boord zijn soldaten van L company van de Big Red One,zij hebben er meer dan een uur over gedaan om hun bestemming te bereiken,nu lopen de 127 GI's om bescherming te vinden.Die zullen zij vinden onder de rotsen van La Revolution.
Een andere LCVP wordt vol geraakt door een obus bij het naderen van het strand voor WN 61,de19 GI's die zich vooraan bevinden worden gedood,de andere opvarenden van dit bootje zullen de overlevende zombies van de eerste aanvalsgolf vervoegen,achter de keienbarrière ,maar nog zijn ze niet veilig,Duitse schutters rukken met de regelmaat van een klok de mannen uit hun rangen alsof het kleienpijpjes op een schietkraam zijn,zij vallen plots neer met hun neus in het zand,verscheurd door de regen kogels die de mitrailleurs uitspuwen.LCVP 71 heeft Omaha Beach,ter hoogte van Vierville-Sur-Mer in zicht, aan boord bevinden zich generaal Norman D.Cota en Kolonel Charles Canham,geen van beide mannen heeft enig idee van de slachting op Omaha Beach.Zes andere landingsboten met aan boord mannen van The Big Red One komen te Colleville-Sur-Mer aan,op de linkerzijde van WN62,de GI's gaan onmiddellijk beschutting zoeken achter de keienbarrière,van de 190 GI's zullen er 50 uitgeschakeld worden.Op het strandgedeelte nabij Saint-Laurent-Sur-Mer,wordt een groep gewonde GI's door de Duitsers onder vuur genomen,een almoezenier schudt een vod met rood kruis, om de afslachting te stoppen, het rode kruis is met het bloed van de GI's op de vod geschilderd,de Duitsers hebben echter nog nooit van de conventies van Genève gehoord,de afslachting gaat verder.Een anderhalf uur na het begin van de landing ziet het er heel slecht uit voor het Amerikaanse leger,gevangen van het zware Duitse verzet, de prikkeldraden en het hoog tij dat stevig opzet.Generaal Bradley aan boord van de USS Augusta,begeeft zich naar de observatiepost van het schip om te kijken wat er op Omaha gebeurt,de flarden van berichten die hij heeft ontvangen voorspellen hem weinig goeds,Bradley wil zelf zien hoe de toestand op het strand is,wat hij vaststelt tart alle verbeelding, op het strand wordt geen enkele beweging meer vastgesteld,Bradley kan de levenden niet van de doden onderscheiden van waar hij staat,Bradley twijfelt over het welslagen van de hele operatie en vraagt zich af of het niet beter zou zijn om zijn troepen terug te trekken,Bradley twijfelt aan de overwinning op Omaha, de zee en het strand zijn er door het bloed rood gekleurd,het strand ligt vol lijken en wrakken,de eerste aanvalsgolf is totaal vernietigd,de tweede klampt zich vast aan het zand...wordt OMAHA EEN FIASCO ?
08:16 uur :
De commandant van de - USS COOK - heeft genoeg gezien vanuit zijn positie, hij besluit geheel op eigen initiatief zijn schip in het oorlogsgeweld te engageren,hij besluit zijn destroyer korter bij het strand te brengen om de GI's een handje te helpen en laat zijn kanonnen op Vierville en de Pointe de la Percée vuren.Zijn initiatief zet terzelfdertijd zijn collega's aan hetzelfde te doen,de andere destroyers gaan ook de GI's op het strand steunen met hun geschut.Vanuit haar bevoorrechte posities houdt het Duitse leger het strand onder haar geschut,de situatie lijkt hopeloos, maar deze onverwachte steun van de Destroyers zal het tij helpen keren,hun geschut schudt de Duitse verdedigingslinies flink door elkaar.De aan het strand vastgenagelde infanteristen zien wat er gebeurt en puren uit dit evenement opnieuw de nodige kracht om het gevecht dat ook voor hen verloren lijkt verder te zetten.De kleine resterende eenheden beginnen opnieuw als eenheden te werken, bangalores worden doorgegeven en onder de prikkeldraad hindernissen doorgeschoven om ze op te blazen.Eén man in heel dit tumult zal bij zijn sectie genoten de nodige haat en moed oproepen om verder te vechten,Soldaat Imgram Lambert.Lambert zou in zijn eentje opspringen, over de kustdijk muur springen en de kustweg oversteken onder hevig machinegeweer vuur,plat op zijn buik zal hij zijn bangalore torpedo onder de prikkeldraad doorsteken op het moment dat hij zijn bangalore torpedo wilt aansteken,zal een mitrailleursalvo hem van het leven beroven, zijn kameraden zij eerst van schrik bevroren, maar zijn heldendaad was geen verloren moeite,Luitenant Schwarz stormt dezelfde richting uit ,hij laat de torpedo functioneren een doffe knal weerklinkt er is een opening gemaakt in de versperring die de heuvel die Lambert wou vrijmaken gemaakt, de infanteristen stormen naar voor er is een opening,ze duiken de verlaten Duitse loopgraven in, de moffen zullen boeten voor al het aangedane leed.
Schilderij:Rangers lead the way at Omaha
Foto: Na het gevecht 
Op het strand loopt één man rond tussen de kogelregens alsof hij zich op een boulevard op een gewone weekdag voort beweegt de kogels blijken niet voor hem bestemd,hij vloekt en tiert en stapt op de verspreidde manschappen af om ze terug in beweging te krijgen,zijn hoofd devies "Er zullen slechts twee type mannen op dit strand overblijven,zij die gaan sterven en zij die al dood zijn".Wie is deze imposante figuur,die geen angst schijnt te kennen?Het is Brigadier Generaal Norman D. Cota.Cota schreeuwt de mannen ten aanval, en het werkt de manschappen rapen hun moed en materiaal samen, de Duitsers zullen hen niet klein krijgen,Omaha moet veroverd worden,er is reeds een te hoge prijs betaald door de strijdmakkers die sneuvelden.Ook Kolonel Canham doet hetzelfde,hij schreeuwt zijn mannen brutaal naar voren,hij schreeuwt " We worden hier uitgemoord,laten we ons daarboven laten vermoorden,Canham zou D-DAY niet oveleven.De 136 Rangers van het tweede batallion komen op hetstrand aan,hun landing kost hen ook veel mensenlevens,maar Rangers laten zich niet terugslaan,zij vallen vrijwel onmiddellijk de heuvels aan,WN70 en 71 nemen hen onder spervuur,de Rangers worden teruggeslagen,de tol is zwaar,zeer zwaar 31 doden,66 gewonden en 5 vermisten worden in hun rangen geteld.De 150 mannen van het 116de infanterie regiment en de 450 Rangers van Kolonel Schneider begeven zich naar de opening die Luitenant Schwarz gemaakt heeft ,zij beginnen onder dekking van de dikke rook de heuvel te beklimmen,de Duitse grenadiers zien hen niet aankomen,de Rangers en infanteristen bewegen zich behoedzaam verder door de mijnenvelden,één verkeerde pas betekent een gewisse dood.Halfweg op de heuvel heeft Generaal Cota een kleine commandopost opgericht,plots slaat een obus in, Cota wordt weggeblazen,wanneer hij weer tot zijn positieven komt merkt hij tot zijn eigen verbazing dat hij ongedeerd is,twee andere mannen die in zijn nabijheid waren zijn op slag gedood.De slag om OMAHA BEACH raast verder.
Foto : Brigadier-Generaal Norman D.Cota
Colleville-Sur-Mer de METRO boys gaan er voor !!
Te Colleville-Sur-Mer is de maat vol voor de METRO-soldaten,de soldaten bevrijden zich uit de dodelijk greep in de welke ze zich reeds sinds een uur bevonden.WN 60 wordt door soldaten van verschillende companies aangevallen, een patrouille van 5 is eerst het terrein gaan verkennen en van mijnen gaan bevrijden,bij het doorknippen van de prikkeldraad afrastering vallen zij op stevig vededigde loopgraven,granaten ontploffen,vier andere mannen komen hen bijstaan samen met twee Shermans.Luitenant Jimmy Monteith riskeert zijn leven om het geschut van de tanks te richten,hij zou zijn stoutmoedigheid tegenover de vijand niet overleven,Monteith sneuvelt tussen de tanks,hij is één van de drie Medal of Honor ontvangers die te Colleville begraven zijn.De patrouille wordt versterkt en met de moed der wanhoop slagen de GI's,ondanks een hevig gevecht,er in om de heuvel in te nemen en WN 60 buiten gevecht te stellen.Al snel zullen door het wegvallen van deze weerstandsnest nog meer soldaten de heuvel opgaan,vrij snel worden ze de weg leidend naar Colleville-Sur-Mer en Port-en-Bessin opgestuurd.De eerste doorbraak ter vorming van het bruggehoofd is een feit.Op het strand begint, net zoals Cota te Vierville,Generaal Wyman zijn mannen moed in te spreken,Sgt Strojny verzamelt mannen en zonder echte orders stormt hij door een mijnenveld met deze mannen en vernietigd een blokhaus met een bazooka.Een andere groep valt WN 62 aan, maar wordt aan de voet van de heuvel gestopt door de gemijnde moerasgrond,maar ondanks dit en het feit dat ze door de verdedigers van WN 62 gespot waren,zouden ze niet meer gestopt kunnen worden,WN 62 zal ook vallen.Kapitein Dawson ,aan de andere zijde van de site ,klimt van struik tot struik en schakelt een mitrailleurs nest uit,de drie Duitsers die het nest bemannen worden door Dawsons granaat verrast ,de weg naar boven is vrij de metro soldaten bestrormen WN62.
foto:GI's waden door de zee.
Aan de Ruquet vallei loopt het echter uit de hand,één der bevelhebbers is helemaal het Noorden kwijt geraakt en stuurt zijn manschappen recht de dood in,in het tumult en de verwarring beschieten de GI's andere GI's denkend dat ze de vijand zijn,de slag van de Ruquet vallei is een ware afslachting.Boven op de site van WN62 vertrekt kapitein Dawson in de richting van WN 64 of de Ruquet batterij.Door bos en struiken,over pikkeldraad versperringen heen,bereiken de mannen die WN62 bestormden WN64 .Le Ruquet wordt compleet verrast door deze aanval, maar de Duitse grenadiers,die feitelijk in de meerderheid zijn hebben besloten hun site tot de laatste man te verdedigen, het komt tot lijf aan lijf gevechten de Duitsers worden door een minderheid aan GI's ingemaakt ,na twee uren van zware gevechten capituleren de overblijvende Duitse verdedigers,de Ruquet is gevallen.Op het moment dat WN64 tot zwijgen wordt gebracht,landen de soldaten van het 18de Infanterie Regiment,ze hebben nu vrije baan in de richting Saint-Laurent-Sur-Mer,de enige serieuse weerstand is een kleine mitrailleur bunker die onder handen wordt genomen door de mitrailleurs van een Half-Track,de kogels slagen goed raak,terzelfdertijd neemt een destroyer WN65 aan ,de verdedigingsite wordt uitgeschakeld.Intussen hebben de mannen van Cota WN 68 en WN70 uitgeschakeld.De landing is reeds 5 uur aan de gang en de stijd is ondanks de laatste vorderingen nog steeds niet gestreden.Te Colleville-Sur-Mer stoot de Big Red One op hevig verzet,het dorpje zal pas om 11 uur op 7 juni bevrijdt worden.Te Saint-Laurent-Sur-Mer komen de GI's slechts stapvoets vooruit ieder huis iedere haag is er een dodelijke hinderlaag,het dodental blijft aandikken.Het centrum van Vierville-Sur-Mer is gevallen, maar rondom Vierville,krioelt het van de Duitsers.Op de 14 Wiederstandsnesten van Omaha Beach zijn er slechts 4 uitgeschakeld.Generaal Cota die zich te Vierville bevindt is enorm bezorgd,omwille van het feit dat de toegang van aan het strand naar het dorp nog steeds versperd is en roept de hulp van de destroyers in.Gedurende 7 volle minuten worden WN's 71en 72 door de kruiser TEXAS zwaar onder vuur genomen,het effect wordt niet gemist,de Duitsers van deze twee sites geven zich compleet van kaart geslagen over,de toegang is open.
Schiderij :Le Ruquet ingenomen.
Generaal Cota begeeft zich via de geopende weg terug naar het strand,onderweg neemt hij nog enkele krijgsgevangenen,beneden bemerkt de generaal een stevige betonnen antitankmuur die de weg vesperd,deze muur moet uit de weg geruimd worden,Cota gaat zelf mannen van de genie halen om deze muur uit de weg te ruimen.Af en toe schieten de Duitse batterijen nog enkele van hun laatste obussen in de richting van het strand.Generaal Cota treft de mannen van de genie op het strand aan en kan zijn ogen niet geloven ze zijn hun K-rantioenen tussen de doden op het strand aan het verorberen alsof ze zich op een vakantiestrand bevinden.De soldaten leggen hun eetgerei neer om de muur te gaan vernielen.Voor het eerst sinds hun landing op Omaha worden deze mannen onder vuur genomen,wanneer ze aan de muur aan komen,stelt zich een ander probleem,ze hebben geen springstof om de antitankmuur op te blazen.Een Ranger gestuurd door Generaal Cota,zal hen de nodige springstof met een bulldozer overbrengen.De muur wordt vernield.Het gevecht om het bruggehoofd gaat verder er zullen nog vele GI's sneuvelen,maar het strand is ingnomen,de WN's tot zwijgen gebracht,de laatste vededigers hebben nodeloos op de Panzer versterkingen gewacht en hebben zich na hevig verzet overgegeven,het is 23u20,de strijd om Omaha is gestreden,de strijd om Normandië is pas begonnen,Generaal Huebner van de Big Red one zal zijn hoofdkwartier voor de nacht in de bunker van Le Ruquet installeren,de vijand is op dat uur slechts op 2 km van deze eerste voorpost.Het uur van de verlies tellingen is aangebroken,de hel van OMAHA is voorbij.
Epiloog :
Meer dan 3000 doden en gewonden en een hele hoop ellende dat is wat Omaha Beach is geworden voor de Amerikaanse divisies die er landden.Menig krijgsgeschiedenis kenner herinnert zich het verhaal van de jongens van Bedford,waarvan slechts enkelen de landing met de eerste aanvalsgolf overleefden.Weinigen kennen echter de verhalen van zij die het overleefden,vele van deze verhalen zullen echter nooit verteld worden,de landing zoals verfilmd in Saving Private Ryan is slechts een fragment van de hel dat deze landing uiteindelijk was.We kunnen echter nooit vergeten wat hier ooit gebeurde,welke opofferingen gemaakt werden voor onze vrijheid,het is onze plicht om dit nooit te vergeten, onze plicht tegenover alle soldaten die sneuvelden op 6 Juni 1944,tegenover hun nabestaanden en onze huidige samenleving,opdat Omaha zich niet opnieuw zou overdoen.Monumenten zoals in Normandie en Bedford hebben geen betekenis wanneer je deze mannen hun verhalen niet kent.Daarom heb ik hun verhaal hier neergetypt, opdat de volgende generaties ons zouden kunnen verder helpen,met de instandhouding van deze nagedachtenis.Om het in het engels te zeggen :
FOTO's : Bedford Monument en AFTER D-DAY
Sgt Eagle Januari 2005 , met dank aan HBO ,Saving Private Ryan ,JJ Gaffié en Dietz war paintings.
